کتاب اخلاق کار تشکیلاتی
در این نوشتار جایگاه و ضرورت اخلاق در تشکیلات؛ در دو فصل مبانی کار تشکیلاتی و اصول و روش های کار فرهنگی، بررسی می شود. بخشی از کتاب:خودسازی،جامعه سازی یا هر دو؟قبل از اینکه وارد در اصل بررسی رابطه خودسازی و جامعه‌سازی بشویم با یک سوال خیلی اساسی و محوری مواجه هستیم و آن سوال این است که آیا هدف ما خودسازی است یا جامعه‌سازی است یا هر دو؟معمولا در میان فعالان تشکل‌های فرهنگی و اجتماعی گاهی یک سوءتفاهمی به وجود می‌آید که انسان تصور می‌کند هدف، خودسازی و جامعه‌سازی در کنار یکدیگر است.این تصور، تصور صحیحی نیست، انسان در این عالم فقط و فقط یک هدف دارد، آن هدف هم خودسازی است؛ هیچ انسانی در مکتب عقل و مکتب دیانت، خودش را موظف به ساختن دیگران نمی‌داند و شرع هم به هیچ وجه ما را تشویق به این کار نکرده، بلکه نهی هم کرده است.اگر در یک جایی بنده بخواهم بروم به دیگران خدمت بکنم، جامعه‌سازی بکنم، کار فرهنگی بکنم اما این رفتار من منجر به این بشود که من از خدا دور بشوم، آیا شرعاً مجاز هستم به یک همچین کاری؟ مسلماً مجاز به یک همچین کاری نیستم. آیا خداوند راضی است به اینکه من به ساختن دیگران مشغول بشوم، اما از تقرب خودم به خداوند دور بشوم؟مسلماً نه قرآن و عترت یک همچنین اجازه‌ای را به من می‌دهد و نه عقل انسان.عقل انسان می‌گوید تو هیچ وقت سعادت حقیقی خودت را فدای سعادت دیگران نکن.لذا امیرالمومنین علیه‌السلام فرمودند « لاَ أَرَی إِصْلاَحَکُمْ بِإِفْسَادِ نَفْسِی »، من اصلا نمی‌بینم و قبول ندارم که شما را اصلاح کنم به اینکه خودم را فاسد بکنم، خودم را خراب بکنم.هدف محوری انسان در تمام فعالیت هایشمافقط و فقط یک هدف محوری داریم و آن چیزی نیست جز خودسازی.انسان وقتی کل قرآن و روایات را ورق می‌زند، فقط و فقط یک هدف برای انسان پیدا می‌کند و آن هدف، این است که تقرب به خدا پیدا کند و در همه لحظات زندگی‌اش طوری رفتار کند که به خدا نزدیک بشود.سر تشویق روایات به خدمت دیگرانممکن است این سوال پیش بیاید که پس آنقدر که در آیات و روایات تشویق کرده اند به خدمت به دیگران، تشویق کرده اند به ایثار، به گذشت اینها برای چه آمده؟طبق فرمایش مرحوم علامه طباطبائی (رضوان‌الله تعالی علیه) اینها همه مقدمه برای خودسازی است.شرط جواز فعالیت های اجتماعیدر صورتی مجاز هستیم به جامعه‌سازی و خدمت به دیگران مشغول بشویم که منجر به رشد خودمان بشود، وگرنه به هیچ وجهی حق اینکه در عرصه جامعه‌سازی وارد بشویم نداریم، نه عقل ما اجازه می‌دهد که آخرت خودمان را فدای دیگران کنیم و نه دین به ما اجازه می‌دهد؛ لذا به تعبیر مرحوم علامه طباطبائی (رضوان الله تعالی علیه) ما در دین اسلام ایثار در مال دنیا داریم، انسان در راه خدا مالش را ایثار کند، خیلی خوب است، ایثار در جان داریم، برویم شهید بشویم، در راه خدا جانمان را تقدیم کنیم به خاطر اینکه دیگران به سعادت برسند، به هدایت برسند، اما ایثار در امر آخرت داریم؟ یک جایی برویم آخرت‌مان را فدای دیگران کنیم؟مثلا بنده دوستی دارم و دوستم مسیر زندگی‌اش خطا است، بنده بروم او را نجات بدهم به قیمت اینکه خودم به انواع گناهان آلوده بشوم، مجاز هستم؟بروم خودم را آلوده کنم به گناه که او را نجات بدهم. شریعت می‌گوید نه، شما مجاز نیسیتید مگر اینکه یک جایی، در یک فرضی فقه بگوید اینجا برای شما در این شرایط این گناه حلال است. خب وقتی حلال شد معنی‌اش این است که به آخرت من لطمه نمی‌زند، در واقع من دارم با خدمت به دیگران باز به خدا نزدیک می‌شوم.
محمدجواد نظافت یزدی
قدس رضوی
1401
78
در این نوشتار جایگاه و ضرورت اخلاق در تشکیلات؛ در دو فصل مبانی کار تشکیلاتی و اصول و روش های کار فرهنگی، بررسی می شود. بخشی از کتاب:خودسازی،جامعه سازی یا هر دو؟قبل از اینکه وارد در اصل بررسی رابطه خودسازی و جامعه‌سازی بشویم با یک سوال خیلی اساسی و محوری مواجه هستیم و آن سوال این است که آیا هدف ما خودسازی است یا جامعه‌سازی است یا هر دو؟معمولا در میان فعالان تشکل‌های فرهنگی و اجتماعی گاهی یک سوءتفاهمی به وجود می‌آید که انسان تصور می‌کند هدف، خودسازی و جامعه‌سازی در کنار یکدیگر است.این تصور، تصور صحیحی نیست، انسان در این عالم فقط و فقط یک هدف دارد، آن هدف هم خودسازی است؛ هیچ انسانی در مکتب عقل و مکتب دیانت، خودش را موظف به ساختن دیگران نمی‌داند و شرع هم به هیچ وجه ما را تشویق به این کار نکرده، بلکه نهی هم کرده است.اگر در یک جایی بنده بخواهم بروم به دیگران خدمت بکنم، جامعه‌سازی بکنم، کار فرهنگی بکنم اما این رفتار من منجر به این بشود که من از خدا دور بشوم، آیا شرعاً مجاز هستم به یک همچین کاری؟ مسلماً مجاز به یک همچین کاری نیستم. آیا خداوند راضی است به اینکه من به ساختن دیگران مشغول بشوم، اما از تقرب خودم به خداوند دور بشوم؟مسلماً نه قرآن و عترت یک همچنین اجازه‌ای را به من می‌دهد و نه عقل انسان.عقل انسان می‌گوید تو هیچ وقت سعادت حقیقی خودت را فدای سعادت دیگران نکن.لذا امیرالمومنین علیه‌السلام فرمودند « لاَ أَرَی إِصْلاَحَکُمْ بِإِفْسَادِ نَفْسِی »، من اصلا نمی‌بینم و قبول ندارم که شما را اصلاح کنم به اینکه خودم را فاسد بکنم، خودم را خراب بکنم.هدف محوری انسان در تمام فعالیت هایشمافقط و فقط یک هدف محوری داریم و آن چیزی نیست جز خودسازی.انسان وقتی کل قرآن و روایات را ورق می‌زند، فقط و فقط یک هدف برای انسان پیدا می‌کند و آن هدف، این است که تقرب به خدا پیدا کند و در همه لحظات زندگی‌اش طوری رفتار کند که به خدا نزدیک بشود.سر تشویق روایات به خدمت دیگرانممکن است این سوال پیش بیاید که پس آنقدر که در آیات و روایات تشویق کرده اند به خدمت به دیگران، تشویق کرده اند به ایثار، به گذشت اینها برای چه آمده؟طبق فرمایش مرحوم علامه طباطبائی (رضوان‌الله تعالی علیه) اینها همه مقدمه برای خودسازی است.شرط جواز فعالیت های اجتماعیدر صورتی مجاز هستیم به جامعه‌سازی و خدمت به دیگران مشغول بشویم که منجر به رشد خودمان بشود، وگرنه به هیچ وجهی حق اینکه در عرصه جامعه‌سازی وارد بشویم نداریم، نه عقل ما اجازه می‌دهد که آخرت خودمان را فدای دیگران کنیم و نه دین به ما اجازه می‌دهد؛ لذا به تعبیر مرحوم علامه طباطبائی (رضوان الله تعالی علیه) ما در دین اسلام ایثار در مال دنیا داریم، انسان در راه خدا مالش را ایثار کند، خیلی خوب است، ایثار در جان داریم، برویم شهید بشویم، در راه خدا جانمان را تقدیم کنیم به خاطر اینکه دیگران به سعادت برسند، به هدایت برسند، اما ایثار در امر آخرت داریم؟ یک جایی برویم آخرت‌مان را فدای دیگران کنیم؟مثلا بنده دوستی دارم و دوستم مسیر زندگی‌اش خطا است، بنده بروم او را نجات بدهم به قیمت اینکه خودم به انواع گناهان آلوده بشوم، مجاز هستم؟بروم خودم را آلوده کنم به گناه که او را نجات بدهم. شریعت می‌گوید نه، شما مجاز نیسیتید مگر اینکه یک جایی، در یک فرضی فقه بگوید اینجا برای شما در این شرایط این گناه حلال است. خب وقتی حلال شد معنی‌اش این است که به آخرت من لطمه نمی‌زند، در واقع من دارم با خدمت به دیگران باز به خدا نزدیک می‌شوم.
